Aguman Ning Amanung Kapampangan

VIOLETA
neng Rafael Maniago

Violeta sampaga ka king hardin, a e biasang malalanta;
Pisasamsaman ding bubuyug ing banglu mu masariwa;
Sasalingalngal neng bengi’t susulapong alang patna,
Ding dakal a alipatpat libad-libaran dakang kusa.

Ing lagyu mu king pusu ku, kabud iti mitatak ya,
Ene malyaring mabura at ene miuman matda pa;
Uling keka ing sinta ku, singkatas ning babo banwa;
‘Sing lalam ning dayat malat, matapat a alang angga.

Oyni ing kakung patune, bamung lubusan abalu,
Ing lugud kung alang kabas, anti mong makipatlalu;
Linisan ke ing kakewan, iyampang ko ngan ding pulu;
Itungi ko pa ring batwin at ikwintas king salu mu.

Lama’ naka ning isip ku, tutu, king balang penandit;
Ala yang pipaglugalan ing kainapan a lalapit;
Mamaksing ing siwala ku, at kakablas kasumangid;
Ika ing kaluguran ku, king yatu ku kukulait.

Eku magkang mamalita, king marayu mamatyawan,
King malaut makalawa, manenayang manandawan;
Ing larawa’ning lupa mu, malino king panimanman;
Monalisa e milimpi, nanu man ing keang leguan.

Tabakit ninu mo retang, manga enyu king Italya?
Raphael at Leonardo, batikan king pamagpinta;
Manigalga’ lang gumulis, kabud asilipan daka;
Isadya ra ing pintura, at ding pinsil manigobra.

Aku naman ing sasabi ustung yaku ing inspirado;
Mangagsilele no ngan den, pupulai nong mamako;
Kabud ika ika ing ‘karap ku, ing lagu biglang lalto;
Ing lupa mung makasilo, o Violeta na ning bie ko!